irfan simsar

Tabelada ‘Ayak sesleriniz de olmasa varolmadığınıza sizi neredeyse inandıracak bakışlar sokağı.’ yazardı diyor İlhami Algör bir kitabında. Durdum ve düşündüm bu söz üzerine saatlerce, o bakışları üzerinde hissetmişliğin vermiş olduğu yalnızlığa küfrederek. Ya cevap bulamadım sorularıma ya da bulduklarımla tatmin olmadım. Sonuç olarak bir karar verdim ama; Yalnızlık bitsin!

“Soğuk bir kış sabahı çok sayıda kirpi donmamak için hep birlikte ısınmak üzere bir araya toplanır. Ama kısa süre sonra oklarının birbirleri üzerindeki etkilerini görüp yeniden ayrılırlar. Isınma gereksinimi onları bir kez daha bir araya getirdiğinde okları yine kendilerine engel olur ve iyi kötü arasında gidip gelirler, ta ki birbirlerine katlanabilecekleri uygun mesafeyi bulana kadar. [...]

Bir düş gördüm dün gece, Tuttu parmağımı götürdü üzerine, Benimki dedi, ağırdı, Devam et sen, Baktım, Ucunda dönüyordu parmağının, Sadece o değil, Herkes bir parmak atmıştı dünyaya.