irfan simsar

Uzun zamandır yine bir şeyler yazsam mı diye düşünüp duruyor lakin nereden başlayacağımı bir türlü kestiremiyordum. Zira blog macerasına 2010 yılının ilk günlerinde adım atmış, bir kaç ay bir şeyler karalamış, sonra da aptal bir talihsizlik sonucu yedeğini almadığım yazılarımın tümünü kaybetmiştim.

Bu kaybedişten önceki yazılarımın da bir çoğu yalnızlık ve sıkıntı temalı şeylerdi. Son yazımı yazdıktan sonra hayatımın insanı gelmiş ne dert ne tasa hepsi uçup gitmişti. Bir daha da pek yazasım gelmedi.

Bugün @evrencik saolsun “internet archive”i keşfettim ve hemen hemen tüm yazıları internetin uçsuz bucaksız derinlerinden geri almayı başardık. En zor aşama olan başlamak sorununu da bu şekilde hallettiğimize göre yazmamak için hiç bir bahanem kalmadı (:

Bir daha yedek almamak mı? Düşman başına!

Bir kaç günlük alışma tecrübelerinden anladığım kadarıyla gözlük takmanın en acımasız yanı veletlerce takılan dört göz lakabı olsa gerek.

Tamam belki de belli bir yaşın altındaki ergen kesim için en büyük sorun bu olabilir lakin dünyaya iki çerçeve arasından bakmak hiç hoş bir deneyim değil. Görüş açısının azalması burnunun üzerindeki ağırlık, yukarı/aşağı, sola/sağa baktığında karşılaştığın çerçeve kenarları öpüşürken ki dengesizlikler de (french kiss’i daha tecrübe edemedim) cabası. Henüz yağmur yağarken ki hissiyatı bilmiyorum, sıcaklık değişimlerindekini de, fakat bu gidişle öğrenebileceğimi de sanmıyorum zira çıkarıp attım gözlüğü.

Bir kere bir göz 0,20 diğeri 0,15 olan birine gözlük yazan doktorun ben taa diyeceğim ama vardır belki onunda bir bildiği, belki de gece sokak lambalarında gördüğüm ışın kılıcıvari şeylerden ona bahsetmemeliydim.

Gözlükle yaşamayı öğrenmektense sokak lambalarına bakmamayı adet edinmeliyim, hem insan neden bakar ki boş boş onlara değil mi?

Öncelikle beni onaylayacak bir göz doktoruna ihtiyacım olacak.

Şimdilik bu kadar. Peki nerde benim gözlüklerim?